De stilte die volgde was ondraaglijk. Geen vogels. Geen wind. Alleen het zachte tikken van afkoelend metaal onder de auto.

Maël zei niets. Hij liet zich langzaam tegen de zijkant van de wagen zakken, alsof zijn lichaam plots te zwaar was geworden voor zijn ziel. Zijn handen trilden.

— Ik… ik wilde het je vertellen, fluisterde hij eindelijk. Ik zweer het.

Mijn keel werd droog.

— Vertellen wat?

Hij sloot zijn ogen. Toen hij ze weer opendeed, was de man die ik kende verdwenen. Wat voor me stond, was iemand die al te lang met een geheim leefde.

— Je vader… is niet gestorven zoals jij denkt.

De woorden sloegen me uit het evenwicht.

— Dat is onmogelijk, zei ik scherp. Ik was bij de begrafenis. Ik heb de kist gezien.

— De kist was gesloten, zei hij zacht. Op mijn verzoek.

Mijn hart begon wild te bonzen.

— Maël… stop hiermee.

Hij schudde zijn hoofd.

— De nacht vóór zijn “dood” kwam hij naar me toe. Midden in de nacht. Hij was in paniek. Hij zei dat iemand hem volgde. Dat hij iets had ontdekt… iets wat nooit aan het licht mocht komen.

Mijn benen voelden als rubber.

— Wat had hij ontdekt?

Maël slikte.

— Iets wat met mij te maken had.

Ik keek hem aan alsof hij een vreemde was.

— Jij?

Hij knikte langzaam.

— Jaren geleden. Voor Iris werd geboren. Je vader hielp me met een zaak. Een investering. Iets wat legaal leek… maar dat niet was. Ik stapte eruit. Hij niet. En toen wilde hij praten……………..

Lees verder op de volgende pagina.