Ik weet nog dat ik die envelop minutenlang in mijn handen hield zonder hem te openen. Alsof het papier zelf kon bijten. Alsof de waarheid erin te zwaar was om te dragen.

Haar handschrift was onmiskenbaar. Rond, een beetje scheef, met die kleine lusjes aan het einde van woorden. Het handschrift dat boodschappenlijstjes schreef, verjaardagskaarten, briefjes in mijn broodtrommel met “Ik hou van je, altijd.”

Ik ging aan de keukentafel zitten. Dezelfde tafel waar ze mij had leren rekenen. Waar ze thee schonk als ik huilde. Waar ze stil bleef als ik boos was.

Mijn vingers scheurden de envelop open.

“Mijn liefste meisje,

als je deze brief leest, ben ik er niet meer. En dat betekent dat ik eindelijk mag stoppen met zwijgen.”

Mijn adem stokte.

“Wat ik je nu ga vertellen, zal pijn doen. Maar ik vraag je om één ding: lees tot het einde.”

Mijn hart bonsde in mijn oren.

“Ik ben niet je grootmoeder.”

De wereld hield op met draaien.

Ik voelde hoe mijn maag zich omdraaide, hoe mijn handen koud werden. Ik las die zin opnieuw. En opnieuw. Alsof hij vanzelf zou veranderen.

Ik ben niet je grootmoeder.

“Mijn naam is Helena. En ik ben je moeder.”

Ik schreeuwde het niet uit. Ik huilde niet meteen. Ik voelde… niets. Alsof mijn lichaam zichzelf had uitgezet om niet te breken.

Mijn moeder was dood. Dat had ik altijd geweten. Dat had men me verteld. Dat had ik jarenlang geloofd.

“Toen jij werd geboren, was ik zeventien. Je vader achttien. We waren bang. Arm. Onzichtbaar. Mijn ouders — jouw grootouders — zeiden dat ik je leven zou ruïneren. Dat jij het hunne zou verwoesten.”

Mijn ogen brandden, maar ik bleef lezen.

“Ze gaven me een keuze die geen keuze was: jou afstaan, of nooit meer deel uitmaken van de familie.”

Ik voelde iets openscheuren in mijn borst.

“Ik kon je niet laten gaan. Dus deed ik het enige wat ik kon. Ik bleef. Maar ik bleef als iemand anders………………

Lees verder op de volgende pagina.