Aller au contenu“Wat? Wacht—”
“Je spullen pak je vandaag nog,” ging ik verder. “En nee, je auto neem je niet mee.”
Ik keek naar het dak vol deuken.
“Die hoort nu bij dit verhaal.”
De vrouw liet haar ring op de grond vallen. Het metaal klonk dof op de stenen.
“Ik hoop,” zei ze tegen hem, “dat je alleen eindigt.”
Daarna liep ze weg, haar jurk slepend over het asfalt, terwijl iedereen zwijgend toekeek.
Samuel bleef staan. Alleen. Ontmaskerd.
Ik draaide me om en liep naar binnen. De deur sloot ik rustig achter me.
Die middag zette ik koffie op mijn veranda, precies zoals ik had gepland.
Alleen was mijn leven niet langer stabiel.
Het was vrij.