Aller au contenuDiane begon te sputteren. “Je zou je familie nooit zo verraden!”
Ik glimlachte. “Jullie hebben mij al verraden.”
Elliott zakte op de bank. “Je kunt dit niet doen…”
“Oh, dat kan ik wel,” antwoordde ik. “En ik ga het doen.”
Ik pakte mijn jas. “Jullie hebben één week om mijn appartement te verlaten.”
“Ons appartement,” verbeterde Walter.
“Nee,” zei ik rustig. “Het staat op mijn naam.”
Ik liep naar de deur, draaide me nog één keer om en zei:
“Dat huis waar ik van droomde? Dat ga ik kopen. Alleen. En elke keer dat ik op mijn eigen veranda zit, zal ik mezelf bedanken dat ik eindelijk voor mezelf ben opgekomen.”
En terwijl ik de deur achter me sloot, voelde ik voor het eerst in jaren geen vermoeidheid.
Alleen vrijheid.