Lois keek me aan—bleek, verward, haar wandelstok stevig vastgeklemd. Benny blafte zacht achter haar.

“Dako?” zei ze. “Is alles… in orde?”

Ik slikte. “Er lag een briefje op mijn deur. Met uw naam erop.”

Haar gezicht vertrok.

“Wat voor briefje?”

Ik liet haar de foto zien die ik van het papier had gemaakt. Haar hand begon te trillen.

“Dat heb ik niet geschreven,” zei ze onmiddellijk. “Ik zou dat nooit doen.”

Dat wist ik al. Maar het horen maakte iets los—opluchting, en tegelijk angst.

Ik vertelde haar over de camerabeelden.

Ze keek langs me heen, de straat af, alsof ze ineens iets zag wat er altijd al was geweest maar nu pas zichtbaar werd.

“Mijn zoon,” zei ze zacht.

Ik keek haar aan. “Uw zoon?”

Ze knikte langzaam. “Hij komt soms ’s nachts langs. Niet om mij te zien. Om te controleren. Hij vindt dat ik mensen ‘tegen hem opzet’. Dat ik hulp niet mag aannemen. Dat het… zwak is.”

Mijn maag draaide om.

“Hij is boos dat u mij helpt,” fluisterde ik.

“Hij is boos dat iemand ziet hoe hij me behandelt,” zei ze rustig. “En dat jij het niet negeert.”

Op dat moment begreep ik het…………..

Lees verder op de volgende pagina.