Leonardo knikte langzaam en deed een stap achteruit om te laten zien dat hij geen dreiging vormde. Hij wees naar het bankje naast hen.

“Mag ik even zitten?” vroeg hij. “Als dat oké is.”

Karina aarzelde een fractie van een seconde en knikte toen. Leonardo ging zitten, liet bewust ruimte tussen hen in en legde zijn handen open op zijn knieën, alsof hij zichzelf ongevaarlijk wilde maken.

“Mijn naam is Leonardo,” zei hij. “Ik loop hier vaak. Vandaag… viel me iets op.”

Karina’s vingers sloten zich iets strakker rond de rand van de bak. “We doen niemand kwaad,” zei ze snel. “We eten hier gewoon.”

“Ik weet het,” antwoordde hij meteen. “Daarom bleef ik staan.”

De jongen kneep zijn ogen samen. “Waarom kijkt u dan zo?”

Leonardo keek hem aan en glimlachte flauwtjes. “Omdat je moeder iets deed wat heel weinig mensen nog doen.”

Karina schudde haar hoofd. “Het is niets bijzonders.”

“Dat is het wel,” zei hij rustig. “U koos ervoor minder te eten zodat zij meer konden hebben. Zonder dat iemand het zag. Zonder dank te verwachten.”

De woorden hingen even in de lucht. Karina slikte. Ze keek weg naar de fontein, alsof ze bang was dat haar ogen haar zouden verraden.

“Ik ben hun moeder,” zei ze zacht. “Dat is mijn werk.”

Leonardo voelde iets scherps achter zijn ribben. Zijn vader had dat ook zo gezegd. Niet als heldendaad. Gewoon als waarheid.

“Hoe heet jij?” vroeg hij aan de jongen.

“Mateo,” antwoordde hij kort…………..

Lees verder op de volgende pagina.