Aller au contenu“Interessant,” mompelde hij, maar hij bood haar zijn hand aan.
Ze nam die aan.
De tango ontvouwde zich als een verhaal.
Geen speelse flirt — maar spanning, kracht, strijd. Haar stappen waren scherp, haar draaien precies. Ze leidde zonder te domineren. Ze volgde zonder te buigen.
Het publiek zweeg.
Geen gelach meer.
Alleen ademhaling.
Iemand liet een glas vallen.
Javier begon te zweten.
Hij probeerde haar te sturen, haar te overmeesteren, maar elke keer was zij net een fractie sneller. Slimmer. Sterker.
Bij de laatste draai liet ze hem los.
De muziek stopte.
Stilte.
Een stilte die zwaarder woog dan alle spot van daarnet.
Lucía keek hem aan.
“U zei,” sprak ze helder, “dat u met mij zou trouwen. Hier. Voor ieders ogen.”
Een nerveus lachje ging door de zaal.
Javier rechtte zijn rug. “Het was een grap.”
Lucía glimlachte.
“Dat dacht ik al.”
Ze draaide zich om, maar stopte halverwege.
“O ja,” zei ze rustig, terwijl ze zich weer naar hem keerde. “Voor ik ga… u zou moeten weten met wie u zojuist heeft gedanst.”
De deuren van de zaal gingen open.
Een oudere man in een donker pak stapte binnen, gevolgd door twee advocaten.
De zaal herkende hem onmiddellijk.
Alejandro Morales.
De eigenaar van Morales International. De grootste investeerder van Montero Holdings.
Javier werd lijkbleek……………….