Een scherpe stilte viel over de tafel.

Een van de vrouwen sloeg haar hand voor haar mond. — Wat?

David verstijfde. — Dat is niet wat ik—

— Je zei het letterlijk, vervolgde Emma. Omdat je vond dat mijn lichaam jou voor schut zette. Voor jouw collega’s. Terwijl ik hier stond te koken, te plannen, te zorgen.

Ze haalde diep adem. — Jarenlang heb ik gezwegen. Ik heb gedacht dat liefde betekent: incasseren, aanpassen, kleiner worden zodat de ander groter kan lijken.

Ze keek rond de tafel. — Vanavond heb ik besloten dat ik dat niet meer doe.

David stond abrupt op. — Emma, ga hiermee door en je—

— En ik wat? vroeg ze zacht.

Hij zei niets.

Emma draaide zich om, liep naar de gang en kwam terug met een map. Ze legde die rustig op tafel, naast de appeltaart.

— Dit zijn de papieren voor de scheiding, zei ze. Getekend. Mijn advocaat heeft ze vanmiddag laten bezorgen. Jij was te druk met jezelf om ze te zien.

De gasten zaten roerloos.

— Ik vertrek vanavond, vervolgde ze. Niet uit schaamte. Niet uit woede. Maar omdat ik mezelf respecteer.

David’s gezicht werd rood. — Jij denkt dat je zonder mij—

— Ik weet het, onderbrak ze hem. Omdat ik dat al jaren doe………..

Lees verder op de volgende pagina.