Aller au contenu’s Nachts hoorde ik het ritmische geluid van zijn rolstoel op het parket: klik… klik… klik…
Dat geluid werd onderdeel van de stilte.
Ik dacht dat mijn leven daar was vastgelopen, als een schaduw tussen stenen muren.
De huwelijksnacht kwam zonder ceremonie. Anatole stond bij het bed, zijn blik leeg. Ik wist niet wat te doen.
Uiteindelijk zei hij zacht:
“Je hoeft geen medelijden met me te hebben. Ik weet precies wat ik ben.”
“Dat is het niet,” antwoordde ik nerveus.
Ik voelde een plotselinge drang om dichterbij te komen. Misschien uit mededogen, misschien omdat onze eenzaamheid elkaar herkende.
“Laat mij je helpen naar bed. Je moet rusten.”
Hij aarzelde, knikte toen.
Ik legde zijn arm over mijn schouders en probeerde hem op te tillen. Hij was zwaarder dan ik had verwacht.
Twee stappen… en mijn voet bleef haken achter het tapijt.
We vielen allebei.
De klap galmde over de vloer. Mijn adem stokte.
“Het spijt me!” riep ik terwijl ik overeind probeerde te komen.
Toen verstijfde ik………………