Mathieu stond verstijfd in de deuropening toen hij dat zag.

Het geluid raakte hem harder dan hij had verwacht.

Robert sprak weinig, maar observeerde veel. Hij maakte wandelingen rond het chalet, ondanks de kou. Hij stelde vragen over Mathieu’s leven, maar nooit te persoonlijk.

“En de moeder van Sophie?” vroeg hij op een avond voorzichtig.

Mathieu zweeg even.

“Ze is gestorven bij de bevalling,” zei hij uiteindelijk. “Ik had geen tijd om te rouwen. Sophie had mij nodig.”

Marthe legde haar hand op zijn arm.

“Je doet het goed,” zei ze. “Ook al zie je dat zelf niet.”

Op de vierde dag stopte er plots een terreinwagen voor het chalet.

Twee mannen in nette winterjassen stapten uit. Te netjes voor deze plek.

Mathieu voelde zijn maag samentrekken.

“Robert?” zei een van hen opgelucht. “Eindelijk. We hebben u overal gezocht.”

Robert zuchtte langzaam… en stond op.

“Het was niet de bedoeling dat het zo liep,” zei hij.

Hij draaide zich naar Mathieu om.

“Het is tijd dat ik eerlijk ben.”

Die avond zat Mathieu tegenover hen, terwijl Sophie sliep in Marthe’s armen.

“Mijn volledige naam,” begon Robert, “is Robert Delacourt.”

Mathieu’s adem stokte.

Hij kende die naam. Iedereen kende die naam.

Delacourt Industrieën.

Een van de grootste energie- en bouwbedrijven van Europa.

“Jij… jij bent—”

“Ja,” knikte Robert. “Maar dat is niet waarom ik hier ben gebleven.”

Hij haalde diep adem.

“We waren onderweg om mijn zoon te bezoeken. Hij… hij wilde ons niet zien. Te druk. Te belangrijk.”

Marthe’s ogen vulden zich met tranen.

“Toen strandden we,” vervolgde Robert. “En toen kwamen we hier. Bij jou.”

Hij keek Mathieu recht aan……………

Lees verder op de volgende pagina.