Toch voelde Mathieu de hele avond de blik van Robert op zich rusten.

Niet op een opdringerige manier.

Meer alsof de oude man probeerde te begrijpen wie hij was… en waarom hij dit deed.

Na het eten bracht Mathieu hen naar de kleine logeerkamer. Hij legde extra dekens klaar, zette een lampje aan en liet de deur op een kier.

“Rust uit,” zei hij zacht. “Morgen zien we wel verder.”

Robert knikte langzaam.

“Dank je,” zei hij. “Meer dan je beseft.”

Die nacht sliep Mathieu slecht.

Sophie werd meerdere keren wakker, en elke keer als hij haar wiegje wiegde, dwaalden zijn gedachten af.

Wie waren ze echt?

Waarom voelde hun aanwezigheid… zwaarder dan alleen toeval?

De volgende ochtend was het chalet gevuld met een geur die Mathieu al lang niet meer had geroken: vers brood.

Hij kwam de keuken binnen en zag Marthe bij het fornuis staan. Haar handen trilden nog steeds licht, maar haar bewegingen waren zeker. Ze neuriede zacht terwijl ze brood roostert en koffie zette.

“Oh!” zei ze toen ze hem zag. “Ik hoop dat je het niet erg vindt. Ik wilde iets doen… om dankjewel te zeggen.”

Mathieu glimlachte zwak.

“Het is lang geleden dat iemand hier ontbijt maakte,” antwoordde hij eerlijk.

Robert zat aan de tafel, rechtop, met een notitieboekje voor zich. Hij sloot het meteen toen Mathieu binnenkwam.

De sneeuw buiten lag metershoog. De weg was onbegaanbaar.

“Het lijkt erop dat jullie vandaag nog niet weg kunnen,” zei Mathieu.

Robert knikte.

“Dat vreesde ik ook.”

De dagen die volgden waren… vreemd warm.

Marthe hielp met Sophie alsof ze het nooit anders had gedaan. Ze zong voor haar, wiegde haar, lachte zacht wanneer Sophie haar handjes uitstak. Sophie lachte terug. Voor het eerst………

Lees verder op de volgende pagina.