Ik lachte bitter. “En dus liet u ze achter bij vreemden?”

Ze opende de map en haalde er een document uit. “Ik ben hier niet om te discussiëren,” zei ze strak. “Ik ben hier omdat ik rechten heb.”

Mijn bloed werd koud.

“Rechten?” herhaalde ik.

“Dit is een juridische verklaring,” zei ze. “Ondertekend achttien jaar geleden. Ik heb nooit afstand gedaan van mijn ouderlijke rechten. Ik heb tijdelijke afstand genomen, met de intentie hen terug te halen zodra ik daartoe in staat was.”

Ik staarde naar het papier alsof het me kon bijten.

“U bent achttien jaar te laat,” zei ik.

“Dat beslist de rechter,” antwoordde ze.

Ik sloot langzaam de deur en zei dat ze moest vertrekken. Mijn handen trilden toen ik het slot omdraaide. Die avond vertelde ik Milo en Lena alles.

Ze waren stil. Te stil.

Lena zat met haar handen ineengevouwen, haar gezicht bleek. Milo staarde naar de vloer, zijn kaak strak.

“Ze is dus… onze moeder?” vroeg Lena zacht.

“Ze heeft jullie gebaard,” zei ik voorzichtig. “Maar moeder zijn… dat is iets anders.”

Milo stond op. “Ze heeft geen recht op ons.”

Ik knikte, maar diep vanbinnen wist ik dat dit nog lang niet voorbij was.

En dat was het ook niet.

Een week later kregen we officiële papieren. Celeste eiste een ontmoeting. Daarna diende ze een zaak in om “herstel van ouderlijke band” af te dwingen.

De rechtszaal was kil en onpersoonlijk. Celeste zat rechtop, perfect gekleed. Ik zat tussen Milo en Lena in, hun handen stevig in de mijne……….

Lees verder op de volgende pagina.