hij verstijfde.

Zijn handen bleven in de lucht hangen, alsof de tijd zelf even stopte. Het zachte licht van het nachtlampje viel op Claire’s huid, en toen zag Antoine iets wat hij nooit eerder had opgemerkt.

Op haar dijen liepen fijne, bijna symmetrische littekens. Te netjes. Te doelgericht. Niet de littekens van een gewone botsing. Niet het toeval van een ongeluk.

Claire sloot haar ogen.

Ze had dit moment altijd gevreesd…

en tegelijk wist ze dat het ooit moest komen.

Antoine slikte. Zijn stem was laag, niet boos, alleen vol emotie.

— “Jij bent…”

Hij maakte zijn zin niet af.

— “Je ongeluk… dat was niet de echte oorzaak, toch?”

De regen tikte zacht tegen de ramen. De kamer was stil, zwaar van spanning.

Claire haalde diep adem.

— “Ik heb een ongeluk gehad,” zei ze zacht. “Maar niet op de manier die iedereen denkt.”

Antoine ging langzaam op de rand van het bed zitten.

— “Leg het me uit,” fluisterde hij.

Ze legde haar hand op de zijne. Haar vingers trilden niet.

— “Antoine… ik ben niet verlamd door de crash op de A64.”

Zijn hart sloeg over.

— “Wat bedoel je?”

— “Drie maanden na het ongeluk,” begon ze, “zeiden de artsen dat ik misschien weer zou kunnen lopen. Niet meteen. Niet zonder pijn. Maar met jaren van revalidatie… was er hoop.”

Hij keek haar aan, verward, zijn ogen glanzend.

— “Dus waarom… waarom zit je dan in een rolstoel?”

Claire sloot haar ogen even, alsof ze de woorden moest verzamelen…………….

Lees verder op de volgende pagina.