Haar ogen fonkelden van nieuwsgierigheid en een beetje arrogantie. Ze dacht dat ik iets kleins, iets onschuldig, zou geven. Maar zij kende me nog steeds niet.

“Nou, ik kan niet wachten om het te zien,” zei ze en tikte speels met haar vingernagels tegen het glas.

De dag dat het cadeau werd bezorgd, was ik er zelf niet bij. Ik had ervoor gezorgd dat het pakket op een moment kwam dat zij alleen thuis was. Het was een grote doos, zwaar, met een handgeschreven kaart erop: “Voor Nancy – een herinnering die je altijd zult koesteren.”

Ze lachte toen ze het zag, verwachtend dat het iets kleins, misschien sierlijk of schattig was. Maar het gewicht en de grootte van de doos deden haar al een beetje fronsen. Ze worstelde om de tape los te maken, vloekte zachtjes toen haar manicuur bijna werd beschadigd, en trok eindelijk de deksel open.

Binnenin vond ze een perfect ingepakte set dozen, één kleiner dan de ander, als een Russische pop. Ze trok de eerste doos eruit, en daar zat een dagboek. Het was prachtig gebonden, luxe leer, met gouden letters: “Herinneringen aan 10 jaar van je eigen acties.”

Haar glimlach begon te bevriezen toen ze de eerste pagina opendeed. Daar stonden namen, data en beschrijvingen van de momenten waarop ze anderen pijn had gedaan. Niet algemeen, maar heel specifiek. Ze herkende de schooldagen, de gymlessen, de lunches alleen, de keer dat ze een jongen had gepest die een favoriete pen had laten vallen en ik hem had geholpen terwijl zij lachte.

Ze sloeg een bladzijde om, en daar stonden anekdotes die ze totaal vergeten was, elk met een foto die ik stiekem jaren geleden had genomen of had gekregen via oude klasgenoten. Een foto van haar terwijl ze een scheve grijns trok toen ze een leraar voor de gek hield. Een andere van haar giechelend terwijl ze iemand uitsloot tijdens de lunch.

Ze versnelde door de pagina’s, steeds paniekeriger, terwijl het dagboek dieper in haar eigen verleden groef. Ik had elk detail zorgvuldig verzameld – ik wilde geen fouten maken. Het moest volledig zijn. Elk klein stukje van haar meedogenloze gedrag stond erin, van klein tot groot, in een bijna klinische nauwkeurigheid.

Maar dat was nog maar het begin……….

Lees verder op de volgende pagina.