Na twintig minuten stapte ze achteruit.

“Klaar,” zei ze.

Sam slikte. “Dat is alles?”

“Voor nu wel.”

Andrew keek naar zijn horloge. Toen naar haar. “Start de test.”

De motor werd langzaam opgestart.

Eerst niets.

Toen — een lage, stabiele brom. Geen fluiten. Geen trillingen. De meters bleven groen.

Een collectieve ademhaling ging door de hangar.

Na dertig seconden keek Sam op. Zijn stem brak bijna.

“Het werkt.”

Iemand begon te klappen. Stopte weer, onzeker. Andrew hief zijn hand.

“Wat is je naam?” vroeg hij haar.

Ze trok de handschoenen uit. Haar handen waren dun, maar vol littekens van werk. Niet van straat. Van techniek.

“Amara,” zei ze. “Dat is genoeg.”

“Waar heb je geleerd wat je weet?”

Ze keek even weg. “Vroeger. Lang geleden.”

Andrew knikte. “Je hebt zojuist een vliegtuig gered dat miljoenen kost. En een team dat vastzat.”

Hij deed een stap dichterbij. “Waarom sta jij dan op blote voeten in een hangar in Lagos………..

Lees verder op de volgende pagina.