Ik voelde een plotselinge kalmte. Voor het eerst die dag voelde ik me niet klein of vergeten. Ik was Amanda — niet het kind dat op een stoel werd gedrukt, maar degene die alle aanwijzingen kon zien, die patronen kon herkennen.

« Blijf op je pad, » fluisterde ik zachtjes tegen mezelf.

Ik pakte het dagboek, het metalen doosje en de brief. De kamer voelde ineens kleiner, maar tegelijkertijd groot genoeg voor de waarheid die ik zou ontdekken. Elk geluid — het kraken van het hout, het zachte klotsen van het meer, het gefluister van de wind — leek een aanwijzing.

Ik opende de eerste kaart uit het doosje. Het was een oude schets van de havenstad, met markeringen die ik niet meteen begreep. Maar ik herkende een symbool, klein en subtiel, net als de visvormige sleutelhanger van mijn grootvader. Een soort code, verborgen in het alledaagse.

« Alles begint hier, » mompelde ik, terwijl ik het dagboek volgde en de kaarten bestudeerde. « En alles eindigt waar ik het bewijs vind. »

De deur sloot achter me zachtjes. Ik was alleen, maar niet verlaten. Ik voelde mijn grootvaders aanwezigheid als een zachte hand op mijn schouder, een gids. Buiten begonnen de eerste sneeuwvlokken van de avond te vallen, als een deken die alles bedekte, maar ook zuiver maakte………..

Lees verder op de volgende pagina.