Carol keek me recht aan, haar vork nog in de lucht, alsof mijn vraag haar hooguit licht irriteerde.
“Ze misdroeg zich,” zei ze koel. “En ik laat geen enkel kind dat zich zo gedraagt binnen blijven. Ook mijn kleindochter niet.”
Ik voelde mijn hart sneller kloppen, maar ik hield mijn stem beheerst. “Wat heeft ze dan gedaan?”
Carol zette haar vork neer en veegde haar handen af aan een servetje, alsof ze zich voorbereidde op een belangrijk gesprek. “Ze wilde niet meedoen met de spelletjes die Jason had gekozen. Ze bleef maar zeggen dat ze liever wilde tekenen. En toen ik haar vertelde dat ze moest luisteren, begon ze te huilen. Dat gedrag hoort niet op een feestje.”
Ik knipperde met mijn ogen. “Ze is zes, Carol.”
“En daarom moet ze leren zich te schikken,” antwoordde ze met een toon die klonk alsof dit een universele waarheid was. “Ik heb haar gezegd dat ze pas weer naar binnen mocht komen als ze rustig was. Dat was pedag–”
“Buiten?” onderbrak ik haar. “In de kou? Helemaal alleen?”
Carol haalde haar schouders op, alsof ze het had over een kind dat even in de gang had gestaan. “Er is een overkapping. Ze stond niet in de regen. En bovendien kon ze het toch warm houden? Ze had een jas moeten meebrengen als ze wist dat ze zo gevoelig was.”
Daniel was inmiddels binnengekomen, met Ellie dicht tegen zijn borst gedrukt. Haar kleine handen trilden nog steeds. Zijn blik zocht de mijne, en alles wat ik voelde werd nog zwaarder.
“Wat is hier gebeurd?” vroeg hij.
“Vraag het haar moeder maar,” zei Carol. “Zij is degene die haar altijd zo… zacht opvoedt.”
Ik voelde Ellie’s ruggetje zachtjes schokken tegen Daniel aan. Haar hoofd lag tegen zijn schouder, de glitters op haar jurk dof geworden door de tranen.
“Wat is er precies gebeurd, lieverd?” vroeg hij zacht.
Ellie snoof. “Ik… ik wilde alleen even tekenen. Er waren zoveel kinderen en het was zo luid. Oma zei dat ik niet mocht. Ik kreeg tranen. En toen… toen zei ze dat ik iedereen de sfeer verpestte. Dat ik naar buiten moest. En dat ik pas terug mocht komen als ik ‘normaal deed’…………