Aller au contenu“Misschien… heb ik te snel gehandeld,” zei hij. “Ik wilde die schutting al zo lang. Ik dacht dat het contract genoeg was. Ik… had niet moeten bouwen zonder jouw toestemming.”
Dat was waarschijnlijk het dichtst bij een verontschuldiging dat ik ooit van hem zou krijgen.
“Wat wilt u?” vroeg ik rustig.
“Laten we… samen naar de gemeente gaan. Als jij wilt dat de schutting weggaat… haal ik hem weg. Maar kunnen we proberen een oplossing te vinden die voor ons allebei werkt?”
Ik keek naar de papegaai, die op dat moment luid riep: “SLECHTE BUURMAN! SLECHTE BUURMAN!”
Seth kromp ineen.
Ik onderdrukte een lach. “Misschien kunnen we een lagere schutting plaatsen. Zodat we nog licht en uitzicht hebben, maar u toch wat privacy krijgt.”
Hij knikte dankbaar. “Deal.”
—
Een nieuwe start
Een week later stond er een mooie, lage, sierlijke schutting tussen onze tuinen. Geen donkere muur, geen blokkade, alleen wat extra grens zonder de natuur weg te nemen. Seth leek opgelucht. Ik ook.
En Rico? Die bleef natuurlijk. Maar hij kreeg een nieuwe tekst aangeleerd.
Elke ochtend riep hij vrolijk: “GOEDEMORGEN, VRIENDELIJKE BUURMAN!”
Dwight riep lachend: “Mama, nu is hij een vredesvogel!”
Ik knipoogde. “Misschien was hij dat altijd al. Sommigen moeten gewoon eerst leren luisteren.”