Rico bleek een natuurtalent in overlast. Hij imiteerde geluiden, fluitte alsof hij een orkest leidde en begon zelfs woorden op te pikken.

“BUURMAN! BUURMAN! BUURMAN!” schreeuwde hij soms in de ochtend.

Dwight lag dubbel van het lachen. “Hij roept hem echt! Hoor je dat, mama?!”

Ik kon alleen maar knikken en doen alsof ik verrast was. “Oh, dat is vreemd. Hij leert snel.”

Het duurde niet lang voordat Seth zijn geduld verloor. Hij belde aan, rood gezicht, verward haar.

“Kendall, dit… dit kan niet zo verder!” zei hij gefrustreerd. “Ik kan niet slapen, ik kan niet werken, ik kan nergens meer in mijn tuin zitten!”

Ik keek hem serieus aan. “Dat spijt me, maar ik heb recht om dieren te houden. De natuur houdt niet op bij een houten muur, weet u nog?”

Hij kneep zijn ogen samen. “Dit is sabotage!”

Ik haalde mijn schouders op. “U hebt op mijn eigendom gebouwd zonder toestemming. Dát is sabotage.”

Zijn mond viel open, maar hij zei niets meer. Hij draaide zich om en liep weg.

—

De ommekeer

Twee dagen later hoorde ik weer geklop. Dit keer zag hij er minder boos uit, meer… wanhopig.

“Kendall, kunnen we praten?” vroeg hij met een zucht.

Ik knikte en stond in de deuropening. Hij keek naar de schutting en haalde diep adem……..

Lees verder op de volgende pagina