Maar niets had me kunnen voorbereiden op wat er die avond zou gebeuren — op onze huwelijksnacht, net nadat ik mijn jurk had uitgedaan en met een mengeling van zenuwen en vreugde terug naar onze kamer liep.

Daniel stond voor de kluis die in de muur was ingebouwd, een kluis die ik al jaren gezien had zonder er ooit aandacht aan te besteden. Zijn schouders waren gespannen, zijn handen trilden.

“Dan?” vroeg ik zacht. “Gaat het?”

Hij draaide zich naar me om. In zijn ogen lag angst, schuld… en twijfel. Ik had die blik nog nooit bij hem gezien.

“Er is iets dat je moet lezen,” zei hij. “Iets wat ik je eerder had moeten vertellen.”

Mijn hart sloeg een slag over. “Wat bedoel je?”

Hij toetste een code in. De kluis klikte open.

Binnenin lag maar één ding: een envelop, oud en licht verkleurd, met mijn naam erop. Niet geschreven in Daniels handschrift.

Maar in Peters.

Mijn adem stokte.

“Waarom… waarom heeft Peter iets voor mij achtergelaten in jouw kluis?” fluisterde ik.

Daniel wreef over zijn gezicht, alsof hij woorden zocht die hij niet kon vinden……….

Lees verder op de volgende pagina