— “Ja, Karen, ze zijn eindelijk weg. Ik kan dit echt niet. Ik wil dat hij mijn naam op de eigendomspapieren zet, maar dat lukt niet zolang die meisjes hier blijven. Als hij ze eenmaal adopteert, zit ik eraan vast. Ze moeten weg. Die woning en het verzekeringsgeld horen van ons te zijn.”

Ik kreeg het ijskoud.

Dat was haar plan. Al maanden.

Ik verliet het huis weer, liep naar mijn auto en zakte in de stoel alsof mijn benen het begaven. Minutenlang zat ik daar, alleen, terwijl alles in me schreeuwde om naar binnen te stormen en de waarheid uit te spugen.

Maar dat zou niets oplossen.

Ze was te slim, te berekend.

Ik moest haar haar eigen valkuil in laten lopen.

En dus liep ik uiteindelijk weer naar binnen, alsof ik van niets wist.

— “Hé liefje! Ik ben thuis!”

Ze draaide zich om, glimlachend zoals altijd.

Die avond speelde ik het spel mee.

Ik zei zelfs:

— “Misschien heb je gelijk. Misschien is het beter als de meisjes… naar een andere familie gaan.”

Jenna’s gezicht lichtte op alsof ze de loterij had gewonnen.

— “O, schat… dat is de beste beslissing die je kon nemen.”

En toen, de finale zet:

— “Trouwen we? Dit weekend al?”

Ze juichte, huilde bijna van geluk.

— “Ja! Ja! Dit weekend!”

Ze organiseerde een gigantisch feest. Haar familie werd uitgenodigd, mijn vrienden, kennissen… en een paar mensen die ik heel bewust had opgebeld.

Want terwijl Jenna druk bezig was met bloemstukken, kapsels en champagne, was ik bezig met iets anders: bewijs verzamelen. Ik wist precies hoe ze sprak wanneer ze dacht dat niemand luisterde…………

Lees verder op de volgende pagina