Toen ik de eerste regel las, werd mijn zicht wazig.

« Het spijt me, Peter. Ik wilde nooit dat het zo ver zou gaan. »

Mijn adem stokte. De letters leken te dansen op het papier terwijl mijn handen begonnen te trillen.

Ik las verder.

« Ik dacht dat ik alles onder controle had. Ik wilde alleen dat Nora gelukkig was. Ik wilde dat zij en Toby een beter leven hadden. Jij stond altijd in de weg. Het had een ongeluk moeten lijken. Het spijt me. »

— Jason

De wereld leek te kantelen.

De keuken, de tafel, het geluid van de regen tegen het raam — alles werd dof en ver weg. Een hoge piep vulde mijn oren terwijl mijn knieën het begaven en ik langzaam op de grond zakte.

Jason.

Mijn man.

Hij had Peters dood veroorzaakt.

Toby keek me zwijgend aan, zijn grote ogen gevuld met een angst die geen kind zou mogen kennen.

“Zie je?” fluisterde hij. “Ik zei dat het slecht was.”

Ik kon geen woorden vinden. Mijn mond voelde droog, mijn hart bonsde zo hard dat het pijn deed in mijn borst.

“Niemand weet het,” ging Toby verder. “Mama ook niet. Alleen ik… en nu jij.”

Ik vouwde de brief zorgvuldig dicht, alsof het papier zelf kon breken.

Op dat moment hoorde ik een auto voor het huis stoppen.

Jason.

Paniek schoot door mijn lichaam als elektriciteit.

Ik stopte de brief snel in mijn zak en hielp mezelf overeind. Mijn benen voelden zwak, alsof ze niet meer van mij waren.

De voordeur ging open.

“Ze hadden mijn medicijn niet,” riep Jason terwijl hij zijn jas uittrok. “Ik moet straks nog naar een andere apotheek.”

Hij liep de keuken binnen en glimlachte kort naar Toby.

“Alles goed hier?”

Toby verstijfde onmiddellijk. Zijn schouders trokken omhoog, zijn blik zakte naar de tafel. Het verschil tussen zijn gedrag vóór en na Jason’s binnenkomst was zo duidelijk dat het me nu als een klap trof.

Ik zag het eindelijk.

De angst.

Jason keek me aan. Zijn ogen vernauwden licht.

“Gaat het?” vroeg hij. “Je ziet bleek.”

Ik dwong een glimlach.

“Gewoon moe.”

Hij hield mijn blik net iets te lang vast, alsof hij probeerde te lezen wat er in mijn hoofd omging.

Die avond zei bijna niemand iets tijdens het eten. Toby at zwijgend. Jason leek gespannen. En ik voelde het gewicht van de brief als een brandend geheim tegen mijn been.

Die nacht sliep ik niet.

Ik lag naast Jason en luisterde naar zijn rustige ademhaling. Hoe kon iemand die zo vredig sliep zoiets verschrikkelijks hebben gedaan?

Beelden flitsten door mijn hoofd: de begrafenis, Nora’s lange omhelzing, Jason’s obsessie met Toby, zijn dringende behoefte om elke zaterdag daar te zijn……………….n

Lees verder op de volgende pagina.