— Even maar!

— Nee!

Het kleine metalen sleutelhanger werd voor Ilya iets heel bijzonders.

Het was het laatste cadeau dat iemand hem had gegeven.

Elke avond hield hij het in zijn hand voordat hij ging slapen.

Ondertussen groeide ook Alexeï op.

De jongen die het sleutelhanger eigenlijk had moeten krijgen.

Hij werd groter, rustiger en vriendelijker.

Maar hij vergat het verhaal nooit.

Soms vroeg hij zijn moeder:

— Mama… wat is er met die jongen gebeurd?

Liouba haalde dan haar schouders op.

— Dat weet ik niet, mijn lief.

— Hij woont nog steeds in het weeshuis, denk ik.

Alexeï werd stil.

— Heeft hij nu een familie?

— Misschien.

Maar Alexeï voelde dat het antwoord waarschijnlijk nee was.

Jaren gingen voorbij.

Ilya werd ouder.

Tien jaar.

Elf.

Twaalf.

Hij werd een stille jongen die goed kon tekenen.

Zijn leraren merkten dat hij talent had.

Maar hij glimlachte zelden.

Op een dag kwam er een groep volwassenen naar het weeshuis.

Mensen die kinderen wilden adopteren.

De kinderen stonden netjes in rijen.

Ilya deed niet eens moeite.

Hij stond achteraan.

Zijn handen diep in zijn zakken.

Zijn vingers voelden het bekende metalen sleutelhanger.

Een jonge man liep langs de rij.

Hij keek naar de kinderen………………

Lees verder op de volgende pagina.