Aller au contenuDe wereld leek stil te vallen.
Laura knipperde.
Alejandro staarde zijn dochter aan alsof hij niet begreep wat hij zojuist had gehoord.
“Wat…?” fluisterde hij.
Sofía wees met trillende vinger naar het huis.
“Tante zei dat jij alleen moest zijn. Dat Laura weg moest. Ze deed het toen jij boven was. Ik zag het.”
Laura voelde haar maag draaien.
De afgelopen weken…
Alejandro’s plotselinge stemmingswisselingen.
Zijn prikkelbaarheid.
Zijn koude afstandelijkheid.
De vreemde vermoeidheid.
De paranoia.
En nu—
Alles klikte op zijn plaats.
Alejandro draaide zich langzaam om richting het huis.
Zijn stem was ijskoud.
“Roep mijn zus. Nu.”
Vijf minuten later stond Isabel in de salon.
Elegant gekleed.
Perfect opgemaakt.
Nog glimlachend…
Totdat ze Alejandro’s gezicht zag.
“Wat is er?” vroeg ze nerveus.
Hij hield een pillenfles omhoog.
“Wil je me vertellen waarom dit in mijn koffie zat?”
Haar glimlach verdween.
Laura voelde Sofía’s hand naar de hare zoeken.
Alejandro stapte naar voren.
“Mijn dochter zag je.”
Isabel verbleekte.
“Dat is absurd—”
“Lieg niet tegen mij!”
Zijn schreeuw deed iedereen verstijven.
Voor het eerst zag Laura pure woede in hem.
Geen zakelijke strengheid…………….