Ijskoud.

De beveiligers lieten me onmiddellijk los.

Alsof ze zich hadden verbrand.

De blonde vrouw stapte naar voren.

Nog steeds zelfverzekerd.

Nog steeds blind.

— Meneer, deze vrouw hoort hier niet—

— Genoeg.

Daniel’s stem sneed door haar zin heen.

Hij liep naar mij toe.

Zag de natte uniform.

De vlekken.

Mijn handen.

Mijn buik.

Zijn kaak spande zich aan.

— Wie heeft dit gedaan?

Niemand sprak.

Niemand bewoog.

Ik keek hem aan.

Toen langzaam…

draaide ik mijn hoofd naar de blonde vrouw.

— Zij.

De kleur verdween uit haar gezicht.

— Wacht… wat—

Daniel draaide zich naar haar.

En voor het eerst…

zag ik angst in haar ogen.

— Je naam, zei hij.

— L-Lauren… stamelde ze.

Hij knikte langzaam.

— Je bent ontslagen.

Stilte.

Doodse stilte.

— Je kunt me niet zomaar ontslaan! riep ze. — Ik werk hier al—

— Werkte, verbeterde hij haar.

Hij draaide zich naar de beveiligers.

— En jullie twee…

Hij keek hen strak aan.

— Jullie hebben zojuist de oprichter van dit bedrijf fysiek verwijderd.

Hun gezichten werden lijkbleek.

— We… we wisten het niet—

— Dat is precies het probleem, zei ik rustig.

Alle ogen draaiden naar mij…………..

Lees verder op de volgende pagina.