Hij keek naar Richard.

“Vandaag stopt dat.”

De kamer voelde kleiner.

Zwaarder.

Abigail keek op.

Haar ogen glansden.

Niet van verdriet.

Maar van iets anders.

Hoop.

“Kom hier,” zei Douglas zacht.

Ze aarzelde.

Altijd die aarzeling.

Maar deze keer…

stond ze op.

Langzaam liep ze naar het midden van de tafel.

Iedere stap…

een overwinning.

Douglas legde een hand op haar schouder.

“Vertel hen,” zei hij.

Ze slikte.

Haar stem was klein.

Maar duidelijk.

“Ik hou van schaken,” zei ze.

Een stilte.

“Ik hou van nadenken… en strategie… en oplossingen vinden.”

Ze keek even naar Richard.

“Ik dacht altijd dat dat… niet genoeg was.”

Douglas kneep zacht in haar schouder.

“Het is meer dan genoeg,” zei hij.

Blake knikte.

Steven ook.

Voor het eerst…

was ze niet alleen.

Richard keek naar haar.

Lang.

En iets in zijn blik…

veranderde.

Misschien geen trots.

Nog niet.

Maar twijfel.

En dat was nieuw.

Heel nieuw.

“Je hebt talent,” zei hij uiteindelijk.

Niet warm.

Maar ook niet koud.

Voor hem…

was dat een begin.

Maar voor Douglas?

Was het te laat………………

Lees verder op de volgende pagina.