Blake stond al recht.

Niet boos.

Niet luid.

Maar vastberaden.

“Wat is dat?” vroeg Richard, licht geïrriteerd.

Blake antwoordde niet meteen.

Hij legde de map rustig op tafel.

Het geluid van papier op hout klonk harder dan het had moeten zijn.

“Je wilde toch een toast doen?” zei Blake kalm.

“Dan is dit misschien het juiste moment.”

Douglas voelde zijn hart sneller slaan.

Er was iets veranderd.

Niet alleen in Blake.

In de hele kamer.

Richard fronste.

“Ga zitten,” zei hij scherp.

Maar Blake bewoog niet.

In plaats daarvan opende hij de map.

“Dit,” zei hij,

“zijn de resultaten van de nationale juniorencompetitie schaken.”

Een stilte.

Iedereen keek nu.

Zelfs Regina.

Blake draaide het papier zodat iedereen het kon zien.

“Eerste plaats,” zei hij.

Zijn blik gleed langzaam naar het einde van de tafel.

Naar Abigail.

“Abigail Dean.”

De woorden vielen zwaar.

Niemand lachte.

Niet deze keer.

Abigail verstijfde.

Haar handen nog steeds rond haar glas.

Alsof ze niet zeker wist of dit echt gebeurde.

“Dat is niet alles,” zei Blake.

Hij haalde nog een document tevoorschijn.

“Uitnodiging voor een internationaal toernooi. Volledig gesponsord.”

Steven leunde achterover.

Een kleine glimlach op zijn gezicht.

Douglas voelde iets in zijn borst breken.

Trots.

Puur.

“Ze is twaalf,” voegde Blake toe.

Hij keek Richard recht aan.

“En ze is beter dan wie dan ook aan deze tafel.”

De woorden waren niet schreeuwerig.

Maar ze sneden.

Richard’s gezicht werd strak.

“Dat is een hobby,” zei hij koel.

Een fout.

Een grote fout.

Want dit keer…

liet niemand het passeren.

“Een hobby?” herhaalde Steven.

Hij stond nu ook op.

“Ze heeft meer discipline dan wij allemaal samen,” zei hij.

Regina probeerde te glimlachen.

“Laten we dit niet dramatiseren—”

“Het is al dramatisch,” onderbrak Douglas haar.

Zijn stem was laag.

Maar onwrikbaar.

Voor het eerst…

stond hij op.

Niet fysiek.

Maar als vader.

“Jarenlang,” zei hij,

“hebben jullie haar genegeerd……………..

Lees verder op de volgende pagina.