Aller au contenuIk keek haar aan.
“Denk je dat een rechter dat ook zo zal zien?”
“Daar ben ik vrij zeker van.”
Ze leunde achterover.
“Maar dat is nog niet alles.”
Ze haalde een ander document uit de map.
“Dit is het testament van Andrés.”
Mijn keel werd droog.
Ik had het al lang niet meer gezien.
Marta legde het voor me neer.
“Lees de laatste pagina.”
Mijn ogen gleden over de tekst.
En toen begreep ik eindelijk waarom Andrés altijd had gezegd dat ik me nooit zorgen moest maken over de toekomst.
“De woning op nummer 22 in de straat Jacaranda,” las ik, “mag onder geen enkele omstandigheid verkocht, overgedragen of bewoond worden zonder de expliciete toestemming van mijn echtgenote Carmen.”
Ik keek op.
“Dus…”
“Dus Daniel en Valeria hebben juridisch gezien niets.”
De kamer werd stil.
Voor het eerst sinds ik op de stoep stond met mijn dozen voelde ik dat de wereld weer een beetje recht begon te staan.
Maar Marta was nog niet klaar.
Ze haalde haar telefoon uit haar tas.
“Wat ga je doen?” vroeg ik.
Ze glimlachte.
“Iemand bellen.”
“Wie?”
“Een advocaat.”
Ze draaide het scherm naar me toe.
De naam op het scherm was Licenciado Roberto Álvarez, een van de bekendste advocaten van Querétaro.
“Hij is een oude vriend van mijn broer,” zei ze. “En hij houdt niet van mensen die ouderen oplichten.”
Ze drukte op bellen.
Na een paar seconden werd er opgenomen.
“Roberto? Met Marta. Ik heb een zaak voor je.”
Ze keek naar mij terwijl ze sprak.
“Een heel interessante zaak.”
Een half uur later hing ze op.
“En?” vroeg ik nerveus.
Marta glimlachte langzaam.
“Hij wil ze morgenochtend al ontmoeten.”
“Waarom zo snel?”
Ze keek naar de map op tafel.
“Omdat dit,” zei ze zacht, “een schoolvoorbeeld is van fraude.”
Ik keek naar de foto van Andrés die uit de doos stak.
Zijn glimlach leek bijna levend.
“Zie je?” fluisterde ik.
“Je had toch gelijk.”
Die nacht sliep ik voor het eerst sinds dagen een beetje.
Niet omdat de pijn verdwenen was.
Niet omdat mijn huis plotseling weer van mij was.
Maar omdat ik wist dat dit verhaal nog lang niet voorbij was.
En dat Daniel en Valeria de volgende ochtend iets zouden ontdekken…
waar ze absoluut niet op voorbereid waren.