Marta zei eerst niets.

Ik hoorde alleen haar adem aan de andere kant van de lijn.

Toen sprak ze plotseling, vastberaden.

“Blijf waar je bent. Ik kom eraan.”

Ik legde de telefoon neer en keek rond in de kleine hotelkamer. De muren waren kaal, de gordijnen vergeeld. Het voelde vreemd dat mijn hele leven — een huis vol herinneringen, foto’s, meubels die Andrés en ik samen hadden gekozen — nu was teruggebracht tot een paar kartonnen dozen.

Mijn heup deed pijn, maar de pijn in mijn borst was erger.

Hoe kon Daniel dit doen?

Mijn eigen zoon.

Ik sloot mijn ogen en probeerde rustig te ademen.

Een uur later werd er op de deur geklopt.

“Marta,” fluisterde ik opgelucht.

Toen ik opendeed, stond ze daar met een dikke map onder haar arm.

Ze zag mijn gezicht en omhelsde me meteen.

“Oh, Carmen… wat hebben ze je aangedaan?”

De tranen die ik de hele avond had proberen tegen te houden, kwamen eindelijk los.

Ze hielp me naar de stoel bij het kleine tafeltje.

“Vertel me alles,” zei ze zacht.

Ik vertelde haar over het ziekenhuis. Over de papieren die Valeria me had laten tekenen. Over Daniel die me de deur had gewezen alsof ik een vreemdeling was.

Marta luisterde zonder me te onderbreken.

Toen ik klaar was, tikte ze langzaam op de map die ze had meegebracht.

“Goed,” zei ze.

Ik keek haar verbaasd aan.

“Goed?”

Ze knikte.

“Want dit betekent dat het moment eindelijk gekomen is om dit te openen.”

Ze schoof de map naar me toe.

Ik herkende hem meteen.

Het was de map die ik haar een jaar eerder had gegeven, toen Andrés nog leefde.

“Voor het geval er ooit iets gebeurt,” had ik toen tegen haar gezegd.

Mijn handen trilden toen ik hem opende.

Binnenin lagen documenten.

Veel documenten.

Officiële papieren met stempels en handtekeningen.

Marta wees naar het eerste blad.

“Lees dit.”

Ik zette mijn bril op en begon te lezen.

Na een paar regels voelde ik mijn hart sneller slaan.

“Dit… dit is het eigendomscontract van het huis.”

“Precies,” zei Marta.

Ik bladerde verder.

En toen zag ik iets dat Daniel en Valeria nooit hadden verwacht.

Een tweede contract.

Een clausule.

Een clausule die Andrés en ik samen hadden laten opstellen door een notaris…………

Lees verder op de volgende pagina.