—

Hij duwde de deuren open.

—

De muziek stopte niet meteen.

Maar één voor één…

begonnen mensen zich om te draaien.

—

Marc stond nog steeds met een glas champagne in zijn hand.

Zijn glimlach bevroor.

—

“Ah! Daar is onze held!” zei hij, nerveus lachend.

—

Richard liep door de menigte.

Zonder te stoppen.

—

Hij pakte het glas uit Marc’s hand.

Keek ernaar.

—

En gooide het op de grond.

—

Het glas verbrijzelde.

De zaal werd stil.

—

“Feest afgelopen.”

—

Niemand bewoog.

—

“NU.”

—

De toon liet geen discussie toe.

—

Gasten begonnen ongemakkelijk hun spullen te pakken.

Fluisterend.

Kijkend.

Vertrekkend.

—

Binnen enkele minuten…

was de zaal half leeg.

—

Zijn moeder kwam naar voren.

“Richard, dit is niet nodig. We vierden gewoon—”

—

“Met mijn geld,” onderbrak hij haar.

—

Ze zweeg.

—

“En terwijl jullie vierden…”

Hij wees richting de keuken.

—

“…stond mijn vrouw daar te werken als personeel.”

—

Niemand durfde hem nog aan te kijken.

—

Hij haalde diep adem.

En toen…

kwam de beslissing.

—

“Vanaf vandaag,” zei hij rustig, “is alles voorbij.”

—

Hij keek naar Marc.

—

“Geen geld meer.”

—

Naar Patricia.

—

“Geen toegang meer tot dit huis.”

—

Naar zijn moeder.

—

Een korte stilte.

Zwaarder dan alles.

—

“En jij… hebt me het meest teleurgesteld.”

—

Tranen vulden haar ogen…………………..

Lees verder op de volgende pagina.