Aller au contenuElena hield een document omhoog.
— Tweeëntwintig jaar geleden, toen Ricardo failliet was en tot over zijn oren in schulden zat, was ik degene die mijn familiebedrijf verkocht om hem te redden.
Ze sloeg een bladzijde om.
— En volgens onze huwelijkse overeenkomst… ben ik nog steeds de hoofdeigenaar van alles wat hij “heeft opgebouwd”.
Er ging een geschokte golf door de zaal.
Ricardo voelde hoe zijn hart stopte.
— Wat betekent dat? vroeg iemand.
Dr. Montenegro nam een stap naar voren.
— Dat betekent — zei hij koel — dat mevrouw Molina vandaag officieel de volledige controle over het bedrijf heeft overgenomen.
De zaal barstte uit in geschokte stemmen.
Ricardo werd lijkbleek.
— Dat kan niet… fluisterde hij.
Elena keek hem eindelijk recht aan.
— Oh, het kan wel.
Ze draaide zich naar Isabela.
— En voor jou heb ik ook nieuws.
Isabela slikte.
Elena glimlachte licht.
— Het appartement in Parijs, de auto en de creditcards die Ricardo voor je gebruikt… zijn allemaal eigendom van het bedrijf.
Ze pauzeerde.
— En sinds vanavond… behoort dat bedrijf mij volledig toe.
Isabela’s ogen werden groot van schrik.
— Dus technisch gezien — vervolgde Elena rustig — woon jij in mijn appartement, rijd je in mijn auto… en geef je mijn geld uit.
De zaal begon zachtjes te lachen.
Ricardo voelde hoe zijn wereld instortte.
Maar Elena was nog niet klaar.
Ze keek opnieuw naar het publiek.
— Daarom wilde ik jullie allemaal hier hebben vanavond — zei ze kalm. — Om officieel aan te kondigen dat Ricardo Molina vanaf morgen geen CEO meer is.
Een collectieve ademhaling ging door de zaal.
— Hij is ontslagen.
De stilte was ijzig.
Ricardo stond daar… verslagen.
Elena zette de microfoon neer.
Toen keek ze hem nog één keer aan.
— Je dacht dat ik zwak was, Ricardo.
Ze draaide zich om en liep van het podium.
— Maar je vergat één ding.
Ze keek over haar schouder.
— Ik heb jouw rijk gebouwd. En ik kan het ook afpakken.
De zaal explodeerde in gefluister terwijl Ricardo daar bleef staan… een man die zojuist alles had verloren.