Aller au contenuIk sloot de map. “Het feest is voorbij.”
Langzaam begonnen mensen te vertrekken. Sommigen omhelsden me. Anderen vermeden mijn blik. Yates bleef als laatste.
“Ik ben trots op je,” zei ze zacht.
Ik knikte. “Dank je.”
Die nacht sliep ik alleen. Benny lag tegen mijn benen aan, alsof hij wist dat zijn plek nu aan mijn kant was.
De weken daarna waren hard. Advocaten. Papieren. Stilte waar ooit gesprekken waren. Gideon verloor zijn baan nog voordat de scheiding officieel was. Zijn naam werd gefluisterd waar hij ooit applaus kreeg.
En ik?
Ik bleef.
Ik hield het huis. Ik hield mijn waardigheid. Ik hield mijn toekomst.
Maanden later, op een rustige zondag, zat ik op het terras met een boek en een kop koffie. De fairy lights hingen er nog steeds. Niet als herinnering aan verraad—maar als bewijs.
Dat ik het overleefd had.
Dat ik gekozen had voor mezelf.
En dat de enige verrassing die avond niet zijn verraad was—
Maar mijn kracht.