Terug buiten voelde de nacht kouder.

“Ik wil jullie even meenemen in iets wat Gideon heel belangrijk vindt,” zei ik terwijl ik de map opende. “Zijn carrière. Zijn reputatie. Zijn… controle.”

Zijn ogen werden groot. “Wat doe je?”

“Ik vertel de waarheid,” zei ik. “Iets wat jij vandaag blijkbaar waardeert.”

Ik keek naar zijn collega’s—twee managers, een regionale directeur. “Gideon werkt in medische sales. En hij is briljant, echt waar. Maar hij heeft ook een paar… creatieve methodes.”

“Stop,” siste hij.

Ik haalde een stapel documenten tevoorschijn. “Contracten die hij ondertekende namens artsen zonder toestemming. Bonusstructuren gebaseerd op vervalste rapporten. En—mijn favoriet—een interne e-mailketen waarin hij zelf toegeeft dat hij ‘de cijfers wat heeft bijgesteld’.”

De stilte was oorverdovend.

Lark trok haar hand weg. “Gideon…?”

Zijn gezicht werd asgrauw. “Arden, dit is privé.”

“Niet meer,” zei ik kalm. “Dit huis is van ons beiden. Deze laptop ook. En deze documenten—die heb ik gekopieerd.”

Ik keek naar de directeur. “U kunt ze morgen verwachten. Of… ik kan ze vanavond al doorsturen.”

De man schraapte zijn keel. “We zullen hier… intern naar kijken.”

Gideon’s stem brak. “Je vernietigt me.”

Ik schudde mijn hoofd. “Nee. Jij deed dat zelf. Ik heb alleen het licht aangedaan.”

Lark zette een stap achteruit. “Je zei dat alles schoon was,” fluisterde ze.

Ik keek haar aan. “Hij zei ook dat hij getrouwd was met iemand die hij respecteerde.”

Ze slikte en draaide zich om. Zonder afscheid liep ze weg, haar hakken snel verdwijnend over de oprit.

Gideon bleef staan, alleen nu. Voor het eerst die avond leek hij klein.

“Je kon dit privé doen,” zei hij zwak.

“Net zoals jij privé had kunnen vertrekken,” antwoordde ik. “Maar jij koos publiek. Dus ik ook…………..

vervolg op de volgende pagina