Ik liep recht op hem af, mijn hakken klikkend op het terras alsof ze mijn hartslag verrieden. De gesprekken stierven weg. Iedereen voelde het kantelpunt.

“Wat een aankondiging,” zei ik rustig. Mijn stem klonk vreemder dan ik me voelde—helder, beheerst. “Je had me tenminste kunnen laten weten dat ik vandaag niet alleen gastvrouw was, maar ook figurant in jouw toneelstuk.”

Gideon fronste. “Arden, laten we dit niet hier—”

“Oh nee,” onderbrak ik hem zacht. “Juist hier. Jij koos dit moment. Dit publiek.”

Ik draaide me naar de gasten. “Dank jullie allemaal dat jullie zijn gekomen. Echt. Jullie aanwezigheid betekent veel—voor míj.” Ik legde een lichte nadruk op dat laatste woord en zag hoe Lark haar glimlach even verloor.

Gideon kuchte. “Arden, we bespreken dit later.”

“Later?” herhaalde ik. “Zoals je me later zou vertellen dat je verloofd was? Of later dat je al maanden een dubbelleven leidde?”

Een fluistering ging door de menigte.

Yates stapte naast me staan. “Broer… dit is ziek.”

Lark legde haar hand op Gideons arm. “Misschien moeten we gaan,” zei ze, haar stem honingzoet maar gespannen.

Ik keek haar eindelijk recht aan. “Weet je wat fascinerend is?” zei ik. “Jij denkt dat dit jouw avond is. Maar jij kent hem niet zoals ik.”

Ik haalde diep adem en keek weer naar Gideon. “Je waardeert eerlijkheid, toch? Transparantie? Dan zal ik ook iets aankondigen.”

Hij verstijfde. “Arden, nee.”

Ik glimlachte. “Te laat.”

Ik liep naar binnen, naar de studeerkamer. Mijn handen trilden nauwelijks toen ik de map uit de onderste lade haalde—de map die hij nooit opende omdat hij dacht dat cijfers ‘mijn ding’ waren……………..

vervolg op de volgende pagina