“Waarom liggen mijn kinderen op de vloer?” vroeg hij rustig.

Claire rolde met haar ogen. “Overdrijf niet. Sophie is dramatisch. En die baby huilt constant. Ik heb ook rust nodig.”

“Rust?” Adrien wees naar Sophie’s knieën. “Ze heeft haar huid open liggen. Leo is nat, hongerig en bang.”

Claire snoof. “Ik kan niet alles alleen. Jij bent er nooit.”

“Ik werk,” zei Adrien scherp. “Om dit gezin te onderhouden. Niet om terug te komen en dit te vinden.”

Claire’s stem werd ijzig. “Als je me zo gaat aanvallen, kun je beter weer vertrekken.”

Adrien ademde diep in.

“Nee,” zei hij. “Dit stopt hier.”

Die avond pakte hij zijn kinderen in dekens. Hij belde zijn zus midden in de nacht. Hij vertrok.

De volgende dagen waren een waas van doktersbezoeken, gesprekken met kinderpsychologen, slapeloze nachten waarin Sophie wakker schrok bij elk hard geluid……….

Lees verder op de volgende pagina.