— Ja, — zei ik zacht. — Dat wist ik. Maar ik dacht—

Ze onderbrak me.

— Ik bedoel, het is… lief, hoor. Echt. — Ze draaide zich naar haar vriendinnen. — Maar dit is meer zoiets wat je krijgt van een tante die van breien houdt, toch? Niet echt iets praktisch.

Iemand kuchte. Iemand anders keek weg.

— We hebben al drie dekens, — vervolgde Lydia. — En deze past niet echt bij de rest van de babykamer.

Ik voelde mijn borst samentrekken.

— Ik dacht dat iets persoonlijks… — begon ik opnieuw.

— Ja, maar eerlijk gezegd, — zei Lydia, nu harder — als je het financieel lastig hebt, had je ook gewoon iets kleins van de lijst kunnen nemen. Zelfs een cadeaubon was beter geweest.

Het voelde alsof de kamer begon te draaien.

Mijn broer zat aan de andere kant van de ruimte. Hij lachte ongemakkelijk, keek op zijn telefoon, zei niets.

Dat deed meer pijn dan alles wat Lydia zei.

Ik stond op.

— Gefeliciteerd met de baby, — zei ik, mijn stem trillend maar beheerst. — Ik wens jullie het beste.

Niemand hield me tegen.

Ik liep naar buiten, mijn hoofd hoog, mijn hart gebroken.

Die avond zat ik op mijn bank, de lichten uit. Ava kroop tegen me aan.

— Mam… waarom was je zo stil toen je thuiskwam?

Ik streelde haar haar.

— Soms, lieverd, doen mensen pijn zonder het te beseffen.

— Was je cadeau niet goed?

Die vraag brak iets in mij.

— Het was perfect, — zei ik zacht. — Het was gewoon niet voor de juiste mensen.

De dagen daarna hoorde ik niets. Geen bericht van Lydia. Geen belletje van Marcus.

Tot drie weken later.

Mijn telefoon ging terwijl ik aardappelen stond te schillen.

“Marcus” stond er op het scherm.

— Marian… — begon hij. Zijn stem klonk anders. — Kunnen we praten?

We spraken af in een klein café. Hij zag er moe uit.

— Lydia had complicaties, — zei hij. — Ze is opgenomen. De baby is er nog niet… maar het is spannend.

Mijn hart verzachtte meteen.

— Gaat het?

— Het gaat… — hij zuchtte. — Marian… ik moet je iets vertellen.

Hij keek me recht aan.

— Ze heeft die deken meegenomen naar het ziekenhuis. Ze zei dat het de enige was die echt warm was. De verpleegkundige vroeg waar die vandaan kwam.

Ik zei niets.

— En toen… begon Lydia te huilen. Ze zei dat ze zich schaamde. Dat ze niet had beseft hoeveel werk erin zat. Hoeveel liefde.

Hij slikte………………

Lees verder op de volgende pagina.