Ik nam plaats achterin en voelde me plotseling kleiner worden, alsof de stoel me langzaam opslokte. Mijn handen rustten op het doosje op mijn schoot. Ik probeerde mezelf eraan te herinneren waarom ik hier was: voor mijn broer, voor zijn kind, voor de liefde waarmee ik dit cadeau had gemaakt.

Maar de ruimte voelde koud, ondanks de glimlachende gezichten en zachte muziek.

Toen Lydia haar handen in elkaar klapte, verstomde het geroezemoes.

— Oké dames, het is tijd! — riep ze vrolijk. — Ik ben zó benieuwd wat jullie allemaal hebben uitgezocht!

Een voor een werden de cadeaus naar voren gebracht. Grote dozen. Luxe tassen. Logo’s die ik herkende van etalages waar ik alleen langs liep. Lydia kirde bij elke verpakking, hield items omhoog zodat iedereen ze kon bewonderen.

— Ooooh, dit is precies degene die ik wilde! — Kijk die stof! Is dit niet prachtig? — Ja, deze stond helemaal bovenaan mijn lijst!

Er werd gelachen, geknikt, gefilmd met telefoons.

Mijn hart begon sneller te kloppen toen het stapeltje kleiner werd.

En toen… was ik aan de beurt.

— Ah! — zei Lydia terwijl ze het laatste doosje oppakte. — Deze is van… Marian.

Ze keek naar het formaat. Haar glimlach verstrakte een fractie van een seconde.

— Wat klein… — zei ze lachend, terwijl meerdere mensen hun hoofd schuin hielden.

Ik voelde warmte in mijn wangen stijgen.

Ze trok het lint los en opende het doosje. De deken kwam tevoorschijn, netjes opgevouwen. De crèmekleurige wol ving het licht.

Een paar seconden was het stil.

Toen lachte Lydia hardop.

— O… — zei ze, terwijl ze de deken met twee vingers omhoog hield. — Het is… handgemaakt?

Er ging een zacht, ongemakkelijk gegiechel door de groep.

— Marian, — ging ze verder, haar stem zoet maar scherp — wist je dat we een cadeaulijst hadden? Marcus heeft die toch doorgestuurd?

Ik slikte………….

Lees verder op de volgende pagina.