En de mijne lag precies die avond, verborgen in een koud, metalen voorwerp onder in mijn clutch.

Het banket was in volle gang. Gelach vulde de zaal, glazen klonken tegen elkaar, zachte jazzmuziek hing in de lucht. Diane zat in het midden van de tafel als een koningin in bordeaux satijn, genietend van de aandacht, haar bescheidenheid zorgvuldig ingestudeerd.

— Vijfenzestig jaar… dat is een mijlpaal, zei ze luid. Gelukkig heb ik een zoon die altijd voor me zorgt.

Ryan glimlachte trots en legde zijn hand op haar schouder. Hij keek me geen enkele keer aan.

De gerechten volgden elkaar op. Luxe hapjes. Dure wijnen. Ik zag de rekening groeien, regel na regel, als een golf die elk moment over me heen kon slaan.

Ik ademde rustig in.

Blijf kalm. Houd vol.

En toen kwam het moment dat ik al te goed kende.

De ober boog zich naar Ryan en fluisterde iets in zijn oor. Ryan knikte en draaide zich naar mij om met dat bekende, zogenaamd ontspannen glimlachje.

— Schat… zou jij dat even willen regelen? Ik ben zo terug.

Ik keek hem strak aan.

— Wat regelen? vroeg ik zacht.

Zijn wenkbrauwen trokken samen.

— De rekening. Zoals altijd.

Een vreemde stilte viel aan tafel. Enkele gasten spitsten al hun oren. Diane keek op, nieuwsgierig.

— Sophie? drong Ryan aan, iets scherper.

Ik legde mijn clutch langzaam op tafel.

— Dat kan ik niet.

Hij knipperde……………

Lees verder op de volgende pagina.