Aller au contenu“Je was laat,” sneerde ze. “Altijd laat.”
Dat was het moment.
Niet woede.
Besluit.
“Je bent geen ouder,” zei Ethan rustig. “En vanaf dit moment ook geen verzorger meer.”
Melissa lachte kort. “Wat ga je doen? Mij eruit gooien?”
“Ja.”
Ze verstijfde.
“Morgen,” vervolgde hij, “belt mijn advocaat. Je verlaat dit huis. Je komt niet meer alleen in de buurt van mijn dochter. En je krijgt geen tweede kans om ‘lesjes’ te geven die haar bijna in shock hebben gebracht.”
“Je meent dit niet,” fluisterde ze.
“Ik meen dit volledig.”
Hij draaide zich om.
Boven lag Lena in bed, met warme thee in haar handen. Haar ogen vielen langzaam dicht toen hij naast haar ging zitten.
“Papa?” fluisterde ze. “Ga je weer weg?”
“Nooit,” zei hij meteen. “Nooit meer zo laat. En nooit zonder jou.”
Ze pakte zijn hand. Haar vingers waren eindelijk warm.
Die nacht sliep Ethan op de vloer naast haar bed.
Niet omdat hij bang was.
Maar omdat hij wist:
sommige fouten kun je niet ongedaan maken —
alleen goedmaken door er te blijven.
En hij zou blijven.
Altijd.