Aller au contenu“Weet je wat het meest bijzondere is?” zei ze zacht. “Ik was bereid om alles achter te laten voor liefde. Jullie waren niet eens bereid om mij te respecteren voor drie dollar vijftig.”
Linda’s gezicht werd rood.
Mark kon haar niet aankijken.
Ze leidde hen vervolgens naar de tuin.
Achter het huis lag een enorm terrein met een privémeer, rozentuinen en een gastenverblijf groter dan hun oude woning.
“Dit,” zei Sarah rustig, “is wat jullie dachten dat een ‘moeras’ was.”
Mark voelde een zware knoop in zijn maag.
Niet door jaloezie alleen — maar door het besef wat hij had verloren.
Niet het geld.
Maar haar.
Later die avond, toen de gasten vertrokken, stonden Mark en Linda alleen bij de poort.
Dezelfde poort die nu langzaam voor hen sloot.
De regen begon opnieuw te vallen.
Maar er stond geen chauffeur met een paraplu voor hen klaar.
Ze moesten zelf een taxi bellen.
Epiloog — zes maanden later
Sarah zat in haar kantoor op de bovenste verdieping van het hoofdkantoor van de Villeroy Luxury Group. De skyline strekte zich onder haar uit.
Ze had haar rol als directeur aanvaard.
Maar belangrijker nog — ze had rust gevonden.
Ze had geleerd dat ware rijkdom niet in macht of geld lag, maar in waardigheid.
Haar assistent kwam binnen.
“Mevrouw, er is een verzoek van Mark Turner. Hij vraagt om een ontmoeting.”
Sarah keek even uit het raam.
Toen schudde ze zacht haar hoofd.
“Wens hem succes in zijn leven.”
Ze pakte haar documenten en stond op.
De zon brak door de wolken en verlichtte de stad.
Voor het eerst had ze niet alleen haar vrijheid teruggewonnen — maar ook haar zelfrespect.
En dat was onbetaalbaar.