Dat antwoord zei alles.

‘Ze bestelde elke avond,’ ging hij verder, defensief. ‘Of we aten buiten. In het begin is dat leuk, weet je? Maar na een tijdje…’

‘Na een tijdje word je moe,’ zei ik zacht.

‘Na een tijdje wil je thuiskomen. Rust. Iemand die vraagt hoe je dag was. Niet iemand die om elf uur ’s avonds wil weten naar welke club jullie gaan.’

Hij keek me eindelijk aan. Zijn ogen waren rood.

‘Ik dacht dat jij saai was geworden,’ fluisterde hij. ‘Maar het was mijn leven dat leeg was.’

Ik lachte niet. Ik voelde geen voldoening.

Alleen een vreemd soort helderheid.

De waarheid die pijn doet

‘Weet je wat het probleem is?’ zei ik rustig.

‘Je werd niet verliefd op haar. Je werd verliefd op een versie van jezelf die geen verantwoordelijkheid droeg.’

Hij wilde iets zeggen, maar ik stak mijn hand op.

‘Laat me uitspreken.’

Hij knikte.

‘Bij mij moest je een man zijn. Met haar kon je een jongen blijven. Geen rekeningen. Geen plannen. Geen moeilijke gesprekken. Alleen het moment.’

Mijn stem trilde nu, maar ik ging door.

‘Maar liefde is niet alleen lachen op feestjes. Liefde is ook soep maken als iemand ziek is. Stil naast elkaar zitten. Rekening houden met elkaar. Dat vond je niet spannend genoeg.’

Hij liet zijn hoofd zakken.

‘Ik heb een fout gemaakt,’ zei hij zacht.

‘Ik wil terug.’

Het moment van keuze

Daar was het.

Die zin.

De zin waar zoveel vrouwen op wachten.

De zin die vroeger mijn hart zou hebben doen overslaan.

Maar nu voelde ik… niets.

Ik stond op, liep naar het raam en keek naar buiten. De straat was rustig. Mensen liepen voorbij met boodschappentassen. Het leven ging door……………

vervolg op de volgende pagina