“Dat slaat nergens op,” zei hij. “Ik werk de hele week.”

“En mama dan?” vroeg ik. “Zij werkt ook. Alleen krijgt zij nooit pauze.”

Hij wilde iets zeggen, maar ik onderbrak hem.

“Eén dag,” zei ik. “Als het zo makkelijk is als jij zegt, dan moet dat geen probleem zijn.”

Mijn vader keek naar mijn moeder. Ze zei niets. Ze keek alleen naar haar handen.

Na een lange stilte zuchtte hij.

“Prima,” zei hij. “Eén dag. Dan ben je tevreden.”

Om tien uur ’s ochtends stond hij al te mopperen.

De wasmachine piepte, en hij wist niet welk programma hij moest kiezen. De stofzuiger bleef steken onder de bank. Hij vergat het brood uit de oven te halen en liet het bijna aanbranden.

“Hoe doet ze dit elke dag?” mompelde hij, meer tegen zichzelf dan tegen ons.

Mijn moeder zat in de tuin met een boek. Ik had haar daar letterlijk naartoe gestuurd. Ze keek op toen hij naar buiten kwam, zichtbaar gefrustreerd.

“Waar liggen de extra vuilniszakken?” vroeg hij.

“In de kast,” zei ze automatisch.

“Welke kast?”

Ze wilde opstaan. Ik schudde mijn hoofd.

“In de kast onder de trap,” zei ik.

Tegen de middag zag hij er uitgeput uit. Zijn rug deed pijn. Zijn humeur werd slechter. En toch was hij nog niet eens halverwege alles wat mijn moeder normaal deed.

Het kantelpunt kwam tijdens het koken van het avondeten.

Hij had geen idee hoe lang pasta moest koken. De saus was te zout. De keuken was een chaos.

Hij gooide de lepel in de gootsteen.

“Dit is belachelijk,” zei hij hard. “Ik ben hier niet voor gemaakt.”

Ik keek hem aan.

“En mama wel?”

Hij zei niets.

Tijdens het eten was hij stil. Voor het eerst sinds ik me kon herinneren……………..

Lees verder op de volgende pagina.