“Je hebt mijn verjaardagscadeau opgegeten,” zei ik rustig. “Zonder te vragen. Zonder zelfs maar te denken dat het van mij was.”

“Het waren chocolaatjes,” snauwde hij. “Doe niet zo dramatisch.”

Aan de andere kant van de lijn snikte Lorraine zacht. “Ik heb dit veroorzaakt,” fluisterde ze. “Maar jij hoeft het niet langer te dragen.”

Ik sloot mijn ogen.

“Ethan,” zei ik langzaam. “Ik denk dat we een pauze nodig hebben.”

Het woord hing in de lucht.

“Wat?” Zijn stem sloeg over. “Dit gaat om snoep, Paige. Je overdrijft.”

“Het gaat niet om de chocolaatjes,” antwoordde ik. “Het gaat om alles eromheen.”

Hij klopte nu harder op de deur. Niet gewelddadig. Maar dwingend.

“Doe open. We lossen dit NU op.”

Ik stond op. Niet om de deur te openen. Maar om steviger te staan.

“Nee,” zei ik. “Vandaag niet. Vandaag luister ik eindelijk naar mezelf.”

Er volgde een lange stilte.

Toen hoorde ik hem zuchten. Lang. Moe. Alsof iets in hem instortte.

“Je bent veranderd,” zei hij.

Ik glimlachte flauwtjes. “Nee. Ik ben gestopt met verdwijnen.”

Aan de telefoon haalde Lorraine diep adem. “Paige… ik ga eerlijk zijn. Ik heb jarenlang gedacht dat ik mijn zoon beschermde. Maar eigenlijk leerde ik hem dat alles om hem draaide…………….

Lees verder op de volgende pagina.