Ze keek me een lange tijd zwijgend aan.

Niet met medelijden.

Niet met strengheid.

Maar met iets wat ik niet kon plaatsen.

Toen schoof ze een map over het bureau naar mij toe.

— Uw grootvader had geen schulden, Winslow.

Ik knipperde.

— Wat?

— Integendeel. Hij had meerdere rekeningen. En investeringen.

Mijn hart begon sneller te kloppen, maar niet van opluchting. Van verwarring.

— Dat is onmogelijk. We hadden nooit geld. Nooit.

Ze opende de map en draaide het papier zodat ik het kon lezen.

Cijfers. Veel nullen.

Te veel nullen.

— Uw grootvader bezat aandelen in drie bedrijven. Kleine start-ups, destijds bijna niets waard. Hij heeft ze meer dan twintig jaar geleden gekocht… en nooit verkocht.

Mijn adem stokte.

— Hoeveel…?

Ze noemde het bedrag.

Mijn oren suisden.

Het was genoeg om studeren zonder zorgen mogelijk te maken. Genoeg om het huis volledig af te betalen. Genoeg om een leven op te bouwen zonder angst.

— Er moet een fout zijn — fluisterde ik.

Ze schudde zacht haar hoofd.

— Er is geen fout. En dat is niet alles.

Ze haalde een tweede document tevoorschijn.

— Uw grootvader ontving jarenlang dividenden. Hij heeft ze nooit aangeraakt. Alles werd automatisch opnieuw geïnvesteerd.

Mijn handen begonnen te trillen.

— Maar… we konden geen pizza bestellen op vrijdag. Hij zei altijd dat we het niet konden betalen.

Ms. Greaves leunde iets naar voren.

— Winslow… uw grootvader heeft elke maand geld overgemaakt.

— Naar wie?

Ze keek me diep aan.

— Naar u.

Mijn gedachten weigerden te volgen.

— Naar mij? Maar ik had niets.

— U had een fonds. Een vertrouwensrekening. Op uw naam. Toegankelijk wanneer u vijfentwintig zou worden.

Ik voelde mijn hart in mijn keel bonzen.

— Vijfentwintig?

— Hij wilde dat u eerst uw eigen keuzes zou leren maken. Zonder dat geld uw motivatie zou beïnvloeden.

Tranen brandden achter mijn ogen.

— Maar waarom leefden we dan alsof we niets hadden?

Ze zweeg een seconde.

— Omdat hij dat wilde.

Ik verliet de bank alsof ik in een droom liep. De wereld voelde vreemd, scheef.

Thuis ging ik aan de keukentafel zitten waar hij altijd zijn koffie dronk. Ik keek rond in het kleine, versleten huis dat plotseling niet langer een symbool van tekort leek… maar van keuze.

Had hij zichzelf dit aangedaan…………….

Lees verder op de volgende pagina.