Aller au contenu— Maar, vervolgde ze,
— als er sprake is van fraude of misleiding tijdens het adoptieproces…
Ik knikte.
— Dan wil ik alles weten.
Die avond confronteerde ik Eade.
— Heb je gelogen tegen de rechtbank?
Hij zweeg te lang.
— Eade?
— Ik heb… informatie weggelaten.
Dat was genoeg.
Niet om Jane te verliezen.
Maar om mijn huwelijk te beëindigen.
De scheiding was stil. Geen drama. Geen geschreeuw. Alleen papieren en vermoeide blikken.
Barb probeerde tussenbeide te komen. Probeerde Jane “terug te eisen”.
Ze verloor.
De rechter keek haar één keer aan en zei:
— Liefde wordt niet gemeten in DNA.
Jane bleef bij mij wonen.
Eade kreeg bezoekrecht. Begeleid. Voorlopig.
En op een ochtend, maanden later, terwijl ik Jane naar school bracht, pakte ze mijn hand.
— Mama?
— Ben ik echt van jou?
Ik knielde en keek haar recht in de ogen.
— Ik heb jou gekozen, zei ik.
— Elke dag opnieuw.
Ze glimlachte breed.
— Dan kies ik jou ook.
Soms komt de waarheid niet om te vernietigen.
Soms komt ze om je te laten zien
wie je altijd al was.
En ik was — en ben —
haar moeder