De woorden van Barb bleven in de lucht hangen als giftige rook.

“Dit kind is biologisch van mijn zoon.”

Ik hoorde ze, maar mijn brein weigerde ze te accepteren. Alsof iemand een taal sprak die ik niet kende, terwijl mijn lichaam al reageerde. Mijn knieën werden slap. Mijn handen ijskoud.

— Dat… dat is onmogelijk, zei ik. Mijn stem klonk vreemd, alsof hij niet van mij was.

— We hebben haar samen geadopteerd. Ik was erbij. De papieren, de rechtbank…

Barb glimlachte dun.

— Natuurlijk was je erbij. Dat was het hele plan.

Ik draaide me naar Eade. Hij stond daar, verstijfd, zijn mond halfopen, alsof hij al jaren wist dat dit moment zou komen en nu eindelijk was ingehaald.

— Zeg dat ze liegt, fluisterde ik.

— Zeg het NU.

Hij sloot zijn ogen. Eén seconde. Twee.

— Bea… Jane is mijn dochter.

De wereld kantelde.

Niet explodeerde.

Niet instortte.

Ze verschoof. Alsof alles wat ik dacht stevig te hebben gebouwd, ineens een paar centimeter naast de werkelijkheid stond.

— Dus… zei ik langzaam.

— Dus jij wist dit vanaf het begin?

— Niet vanaf het begin, zei hij snel.

— Pas toen ze geboren werd. Haar moeder belde me. Ze was alleen. Overweldigd. Ze wilde afstand doen.

— En toen besloot je… wat?

— Mij gebruiken?

Zijn ogen vulden zich met tranen.

— Nee. Ik besloot haar te redden. En jou niet kwijt te raken.

Barb snoof luid.

— Hij deed wat nodig was. Iets wat jij nooit had kunnen begrijpen.

Laine stapte naar voren.

— Wat jij doet, Barb, is walgelijk. Dit is een KIND. En dit is haar verjaardag.

— Dit kind is een fout, snauwde Barb.

— En zij— ze wees naar mij — is een vrouw die leeft in een leugen.

Dat was het moment waarop ik iets voelde dat sterker was dan verdriet.

Woede.

Niet heet.

Niet hysterisch.

Maar helder.

— Ga weg, zei ik rustig.

— Nu.

Barb lachte schamper.

— Dit is niet jouw huis.

Ik keek haar recht aan.

— Dat is het wel. En jij bent hier niet welkom.

Ze keek naar Eade, wachtend op steun.

Hij zei niets.

Voor het eerst ooit zag ik twijfel in haar ogen.

— Kom op, mompelde ze.

— We gaan.

De deur sloeg dicht.

De stilte die volgde was oorverdovend.

Jane kwam voorzichtig de kamer binnen, Bunny tegen haar borst geklemd……………

Lees verder op de volgende pagina.