„Dat jíj het probleem was,” maakte Nikolai de zin af. „Ja. Ik weet het. En ik kan niets zeggen om dat minder pijnlijk te maken. Maar ik bel omdat ik weet dat hij jouw liefde niet verdiend heeft zolang hij zo blijft liegen. En hij weet dat ook. Hij heeft zichzelf vastgepraat in een versie van stoerheid die niet eens echt is.”

Toen bleef het even stil tussen ons. Niet vijandig. Eerder… zwaar en eerlijk.

„Yulia,” zei hij tenslotte, „je moet met hem praten. Maar niet op het niveau van gisteren. Niet op de plek waar het pijn doet. Je verdient antwoorden, geen excuses. En alleen jij kunt bepalen wat je met die waarheid doet.”

Ik bedankte hem en hing op, maar de woorden bleven rondzweven als stofdeeltjes in de lucht.

—

De sleutel draaide pas uren later in het slot. Ik zat nog steeds op de bank, de mok koud, mijn emoties warm en rauw.

Derek stapte binnen, zijn houding net iets te luchtig, alsof hij niet zeker wist of ik boos was of verdrietig of… anders.

„Yulia,” begon hij voorzichtig, „we moeten praten.”

Ik keek hem aan. Echt aan. Misschien voor het eerst in maanden, misschien in jaren. De façade die hij altijd droeg — dat van de verstandige, geduldige echtgenoot — leek dunner dan ooit.

„Dat moet inderdaad,” zei ik. Mijn stem was kalm. Té kalm om te negeren.

Hij liep naar me toe, maar bleef staan aan de andere kant van de koffietafel, alsof hij wist dat hij een grens had overschreden.

„Die opmerking van gisteren—”

„Was niet waar,” onderbrak ik hem. „Dat weet ik.”

Zijn ogen flitsten verrast omhoog. „Nikolai heeft gebeld.”

Derek zuchtte, lang en vermoeid. Niet defensief. Meer alsof iets in hem brak — iets wat hij al te lang had vastgehouden.

„Ik wist dat hij dat zou doen,” zei hij zacht. „En eerlijk… ik ben hem dankbaar.”

Hij kwam zitten. Tussen ons in lag de stilte van jaren aan misverstanden.

„Waarom?” vroeg ik simpelweg.

„Omdat ik bang ben,” antwoordde hij. „Niet voor kinderen. Niet voor verantwoordelijkheid. Maar voor… jou teleurstellen. Voor de gedachte dat er misschien écht iets mis zou zijn met mij. Dat het misschien aan mij lag, en niet aan jou. Ik kon dat niet verdragen…………

Lees verder op de volgende pagina.