Die nacht verslechterde Marc’s toestand. Zijn ademhaling werd onregelmatig, zijn blik wazig. Élise bleef aan zijn zijde, net zoals ze dat al maanden deed. Hij leek wakker te worden uit een lange slaap en keek naar haar met een mengeling van schuld en angst.

“Élise…” fluisterde hij hees. “Waarom… waarom ben je er nog?”

Ze legde de natte doek op zijn voorhoofd. “Omdat ik je vrouw ben.”

Hij kneep zijn ogen dicht. “Ik heb… zoveel fouten gemaakt.”

Ze antwoordde niet. De waarheid hoefde niet uitgesproken te worden — zij kende die al twaalf jaar.

“Waarom heb je nooit… iets gezegd?” vroeg hij met moeite.

Nu stopte ze. Ze keek hem recht aan. Voor het eerst in maanden voelde ze iets in haar borst bewegen — geen woede, maar een kracht die door jaren van stilte was opgebouwd.

“Omdat mijn woorden niets hadden veranderd,” zei ze zacht. “En omdat jij nooit bereid was om ze te horen.”

Marc begon te trillen. Niet van pijn, maar van angst. Het besef dat Élise alles wist, dat ze al die tijd had gezwegen… dat knaagde aan hem op een plek waar geen medicijn kon komen.

“Heb je me… gehaat al die jaren?” fluisterde hij.

“Nee,” antwoordde ze kalm. “Ik heb geleerd dat haat alleen maar bindt. Stilte bevrijdt.”

Hij slikte moeizaam. “Wat… wordt er van de kinderen? Van Thomas… en Camille?”

“Ze zijn veilig,” zei ze. “Ze zullen nooit weten wat je hebt gedaan. Ik heb ze beschermd tegen dat deel van jou. Net zoals ik mezelf heb beschermd…………

Lees verder op de volgende pagina