Ik keek naar hem. “David? Wat denk jij hiervan?”

Hij keek op, verrast alsof hij vergeten was dat ik bestond. “Schat, ze bedoelen het alleen goed. Je weet hoe mijn ouders zijn.”

“Hoe ze zijn?” vroeg ik zacht. “David… ze praten over mij. Over wie ik ben.”

Hij zuchtte alsof ik moeilijk deed. “Je moet het niet persoonlijk nemen. Ze proberen je gewoon te helpen begrijpen hoe ons leven er na het huwelijk uit zal zien.”

Iets in mij brak. Een bijna hoorbare klik.

—

Het voorgerecht kwam, maar geen rust

De ober zette borden neer met kunstzinnige gerechtjes die meer leken op schilderijen dan op voedsel. Ik kon nauwelijks slikken. Mijn handen trilden onder de tafel.

Evelyn nam een hapje en glimlachte opnieuw vriendelijk. “David vertelde ons dat je eerder in een… eenvoudiger omgeving bent opgegroeid?”

Mijn hart sloeg over. “Ik ben opgevoed door mijn moeder, ja. Ze werkte als verpleegster. We hadden het niet breed, maar—”

“Ah,” zei Evelyn, alsof alles nu op zijn plek viel. “Dat verklaart natuurlijk veel.”

“Wat bedoelt u daarmee?” vroeg ik, mijn stem iets steviger.

Ze kantelde haar hoofd. “Het… gebrek aan finesse. Het gebrek aan… voorbereiding op het soort leven dat David leidt. Maar geen zorgen, dat komt wel. Wij kunnen je helpen.”

Mijn mond viel een stukje open.

David keek ongemakkelijk weg, alsof hij bang was dat iemand hem ermee zou associëren.

Op dat moment voelde ik het niet meer: geen warmte, geen liefde, geen toekomst. Alleen een leegte die zich vulde met een helder besef.

—

De druppel

Halverwege het hoofdgerecht liet Evelyn haar vork zakken.

“O ja,” zei ze luchtig. “Voordat we het vergeten: over de bruiloft. Ik denk dat een compromis nodig is.”

“Een compromis?” herhaalde ik.

Ze knikte bedachtzaam. “We denken dat het beter is als jouw familie… hmm… een wat bescheiden rol heeft. Je begrijpt het wel. Het is niet dat we iets tegen hen hebben, maar ze passen gewoon niet goed bij het soort gasten dat wij uitnodigen…………

Lees verder op de volgende pagina