“David heeft een bepaald imago hoog te houden…” zei Evelyn terwijl ze haar servet elegant op haar schoot vouwde. Haar stem klonk vriendelijk, maar haar woorden prikten als koude naalden onder mijn huid.

Ik voelde hoe mijn rug automatisch rechter werd. “Ik begrijp dat jullie trots op hem zijn,” antwoordde ik voorzichtig, “en dat jullie bepaalde verwachtingen hebben. Maar David en ik leiden ons eigen leven. Wij—”

Evelyn hief een hand op, alsof ze me wilde stoppen zonder echt onbeleefd te lijken.

“Natuurlijk, lieverd. Maar soms weten jonge vrouwen niet precies in welke wereld ze terechtkomen wanneer ze met iemand trouwen zoals onze zoon. Het is geen kritiek, hoor. Gewoon… realiteit.”

Het woord lieverd klonk niet lief. Het was alsof ze me met een suikerlaagje probeerde te verpakken voordat ze me verder kon neerhalen.

David keek nog steeds naar zijn menu. Een stilte die harder schreeuwde dan woorden.

“Emily heeft ambities,” zei ik bijna tegen mezelf, in een poging de lucht te redden. “Ik ben trots op mijn werk.”

“Ambities?” herhaalde Charles, alsof het een vreemd woord was. “Je werkt met… kinderen uit moeilijke milieus, nietwaar?”

“Kinderen in pleegzorg, ja,” zei ik. “Dat betekent veel voor me.”

Charles knikte langzaam. “Dat is heel… waardevol. Maar David heeft een leven opgebouwd waarin stabiliteit en uitstraling belangrijk zijn. Mensen in zijn netwerk letten op zulke dingen.”

Ik voelde hoe mijn maag zich aanspande.

Evelyn boog iets naar voren, een koele glimlach op haar gezicht. “We willen alleen dat je begrijpt wat het betekent om deel uit te maken van een familie zoals de onze. Je zult waarschijnlijk andere keuzes moeten maken. Qua kleding, vrienden, werk… levensstijl.”

Een golf van schaamte spoelde over me. Niet omdat ik me ongemakkelijk voelde in mijn simpele jurk—maar omdat David niets zei. Helemaal niets. Alsof het gesprek hem niet eens aanging……………..

Lees verder op de volgende pagina